Зара кліча іншую…

Зара кліча іншую,
Дыміцца ​​аўсяная роўнядзь ...
Я ўспомніў цябе, дарагую,
Мая спарахнелая маці.

Як раней ходзячы на ​​пагорак,
Мыліцу сваю сціскаючы ў руцэ,
Ты глядзіш на месяцовы апорак,
Які плыве па соннай рацэ.

І думаеш горка, я ведаю,
З трывогай і сумам вялікі,
Што сын твой па отчему краі
Зусім не хварэе душой.

Потым ты ідзеш да цвінтара
І, ў камень пазіраючы ва ўпор,
Ўздыхаеш так далікатна і проста
За братоў маіх і сясьцёр.

Няхай мы раслі нажавыя,
А сёстры раслі, як травень,
Ты ўсё ж вочы жывыя
Сумна ня падымай.

даволі смуткаваць! даволі!
І час табе падгледзець,
Што яблыні таксама балюча
Губляць свайго лісця медзь.

Бо радасць бывае рэдка,
Як вясновыя звёнаў ранкам,
І мне - чым гніць на галінках -
Ужо лепш згарэць на ветры.

1925

Ацэніце:
( 2 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый