Я іду далінай. На патыліцы кепі ...


Я іду далінай. На патыліцы кепі,
У лайкавых пальчатцы смуглявая рука.
Далёка ззяюць ружовыя стэпе,
Шырока сінее ціхая рака.

Я - бестурботны хлопец. Нічога не трэба.
Толькі б слухаць песні - сэрцам падпяваць,
Толькі б струменілася лёгкая прахалода,
Толькі б не згінаецца маладая стаць.

Выйду за дарогу, выйду пад адхоны, -
Колькі там прыбраных мужыкоў і баб!
Нешта шэпчуць граблі, нешта сьвішчуць косы.
«Гэй, поэт, паслухай, слабы ты іль не слабы?

На зямлі мілей. Поўна плаваць у неба.
Як ты любіш долы, так бы працу любіў.
Ці ты вясковым, ты ль сялянскім ня быў?
Размахнись касой, пакажы свой запал ».

брат, пяро ня граблі, ах, валасы не справіцца -
Але касой выводзяць радкі хоць куды.
Пад вясновым сонцам, пад вясновай хмарка
Іх чытаюць людзі ўсякія года.

Да рысу я здымаю свой касцюм англійская.
што ж, дайце касу, я вам пакажу -
Я Ці вам не свойскі, я вам не блізкі,
Памяццю вёскі я ль не даражу?

Хоць бы што мне ямы, хоць бы што мне купіны.
Добра касою ў ранішні туман
Выводзіць па долам травяныя радкі,
Каб іх чыталі каня і баран.

У гэтых радках - песня, у гэтых радках - слова.
Таму і рады я ў думках ні пра каго,
Што чытаць іх можа кожная карова,
Аддаючы плату цёплым малаком.

<1925>

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
пакінуць каментар