Скрыпка і трошкі нервова – Уладзімір Маякоўскі


скрыпка зьнерваваны, упрошваючы,
і раптам загаласіла
так па-дзіцячы,
што барабан не вытрымаў:
«Добра, добра, добра!»
А сам стаміўся,
не даслухаў Скрыпкін прамовы,
шмыгнуў на падпалены Кузнецкі
і сышоў.
Аркестр чужо глядзеў, як
выплакивалась скрыпка
без слоў,
без такту,
і толькі недзе
дурная талерка
вылязгивала:
"Што гэта?»
"Як гэта?»
А калі Гелікон -
меднорожий,
потны,
крыкнуў:
«Дурніца,
плакаць,
вытры!»-
я ўстаў,
шатаясь, палез праз ноты,
згінацца пад жахам пюпітр,
навошта-то крыкнуў:
«Божа!»,
кінуўся на драўляную шыю:
«Ведаеце што, скрыпка?
Мы жудасна падобныя:
я вось таксама
ураджай -
а даказаць нічога не ўмею!»
музыкі смяюцца:
«Ўліп як!
Прыйшоў да драўлянай нявесце!
старшыня!»
А мне - напляваць!
Я - добры.
«Ведаеце што, скрыпка?
давайце -
будзем жыць разам!
А?»

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін