Нізкі дом з блакітнымі аканіцамі…

Нізкі дом з блакітнымі аканіцамі,
Не забыць мне цябе ніколі, -
Занадта былі такімі нядаўнімі
Адгучалі ў змрок года.

Да сёння яшчэ мне сніцца
наша поле, лугі і лес,
Принакрытые шэранькім паркалем
Гэтых паўночных бедных нябёсаў.

Захапляцца ужо я не ўмею
І прорву не хацеў бы ў глушы,
але, напэўна, навекі маю
Пяшчота сумную рускай душы.

Палюбіў я сівых жураўлёў
З іх курлыканне ў худыя далі,
Таму што ў прасторах палёў
Яны сытных збажыны не бачылі.

Толькі бачылі Бярозы ды колерах,
ды абляпіхі, крывой i без лiсця,
Ды разбойныя чулі свісты,
Ад якіх лёгка памерці.

Як бы я і хацеў не кахаць,
Усё роўна не магу навучыцца,
І пад гэтым танным паркалем
Ты мілая мне, родная выць.

Таму так і днямі нядаўнімі
Ужо не юныя веюць года ...
Нізкі дом з блакітнымі аканіцамі,
Не забыць мне цябе ніколі.

26 мая 1924

Ацэніце:
( 6 ацэнка, сярэдняя 4.33 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый