хуліган

Дожджык мокрымі венікамі чысціць
Ивняковый памёт па лугах.
плюйся, вецер, абярэмкамі лісця, -
Я такі ж, як ты, хуліган.

Я кахаю, калі сінія гушчары,
Як з цяжкай хадой валы,
Zhivotami, лістотай хрыплівы,
Па каленках брудзяць ствалы.

вось яно, мой статак рудае!
Хто ж апець яго лепш мог?
бачу, бачу, як змярканне ліжуць
Сляды чалавечых ног.

русь мая, драўляная Русь!
Я адзін твой спявак і вяшчальнік.
Звярыных вершаў маіх сум
Я карміў рэзедою і мятай.

Взбрезжи, поўнач, месяца збан
Зачэрпне малака бяроз!
Нібы хоча каго прыдушыць
Рукамі крыжоў пагост!

Блукае чорная жуть па ўзгорках,
Злобу злодзея брую ў наш сад,
Толькі сам я разбойнік і хам
І па крыві стэпавы канакрад.

хто бачыў, як у ночы кіпіць
Кіпячэння Чаромх раць?
Мне б у ноч у блакітны стэпе
Дзе небудзь з кісцянём стаяць.

брат, звяў галавы маёй куст,
Ўцягнуў мяне песенны палон.
Асуджаны я на катарзе пачуццяў
Круціць жорны паэм.

Але не бойся, шалёны вецер,
Каса спакойна listvoy ў lugam.
Ня сатрэ мяне мянушка «паэт»,
Я і ў песнях, як ты, хуліган.

1919

Ацэніце:
( 5 ацэнка, сярэдняя 4.2 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый