песня

Ёсць адна добрая песня ў Салавейка -
Песня панихидная па маёй галовачка.

Квітнела - забубенной, расла - нажавая,
А зараз раптам звесілася, нібы нежывая.

думы мае, думы! Боль у скронях і цемені.
Праматаў я маладосць без пары, без часу.

Як здарылася сталася, сам не разумею.
Ноччу жорсткую падушку да сэрца прыціскаю.

Лейся, песня звонкая, вылі трэль маркотную.
У цемры мне здаецца - абдымаю мілую.

За акном гармоніка і ззянне месяца.
Толькі ведаю - мілая ніколі не сустрэнецца.

Маці, каханне калинушка, кроў - зара вішнёвая,
Як гітара старая і як песня новая.

З тымі ж ўсмешкамі, радасцю і пакутамі,
Што спявала дзядамі, то спяваецца ўнукамі.

піце, сьпявайце ў юнацтве, біце ў жыццё без прамашкі -
Усё роўна любімая адцьвіце чаромхай.

Я адкрасаваў, не ведаю дзе. У п'янстве, ці што? У славе Ці?
У маладосці падабаўся, а цяпер пакінулі.

Таму добрая песня ў Салавейка,
Песня панихидная па маёй галовачка.

Квітнела - забубенной, была - нажавая,
А зараз раптам звесілася, нібы нежывая.

1925

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый