Не ўважай на мяне з папрокам…

Не ўважай на мяне з папрокам,
Я пагарды да табе не таю,
Але люблю я твой свор мутнеюць
І хітрую лагоднасьць тваю.

што, ты здаешся мне распасцёртае,
І, мабыць, убачыць я рады,
як ліса, прыкінуўшыся мёртвай,
Ловіць крумкачоў і крумкачанят.

ну, і што ж, злоўлены, я не спалохаюся.
Толькі як бы твой запал не пагас?
На маю ахаладзелую душу
Натыкаліся такія не раз.

Не цябе я люблю, дарагая,
Ты толькі водгук, толькі толькі цень.
Мне ў асобе тваім сніцца іншая,
У якой вочы - голубень.

Няхай яна і не выглядае рахманай
І, мабыць, з выгляду халодная,
Але яна велічнай хадой
Ускалыхнула мне душу да дна.

Вось такую ​​ледзь ль атуманіў,
І не хочаш пайсці, ды пойдзеш,
ну, а ты нават у сэрца не хлусня
Напоены ласкай хлусня.

Але і ўсё ж, цябе пагарджаючы,
Я збянтэжана адкрыцца навек:
Калі б не было пекла і раю,
Іх бы прыдумаў сам чалавек.

1 снежні 1925

Ацэніце:
( 4 ацэнка, сярэдняя 3 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый