якая ноч! Я не магу…

якая ноч! Я не магу.
Не спіцца мне. такая лунность.
Яшчэ як быццам беразе
У душы згубленую юнацтва.

Сяброўка ахаладзелых гадоў,
Не называй гульню любоўю,
Хай лепш гэты месячнае святло
Да мяне струменіцца да падгалоўя.

Хай скажоныя рысы
Ён апісвае смела, -
Бо разлюбіць не зможаш ты,
Як палюбіць ты не здолела.

Кахаць толькі можна толькі раз.
Вось таму ты мне чужая,
Што ліпы дарэмна вабяць нас,
У гурбы ногі апускаючы.

Бо ведаю я і ведаеш ты,
Што ў гэты водбліск месяцовы, сіні
На гэтых ліпах не кветкі -
На гэтых ліпах снег ды іней.

Што отлюбили мы даўно,
Ты не мяне, а я - іншую,
І нам абодвум ўсё роўна
Гуляць у каханне недарагую.

Але ўсё ж ласкай і абдымай
У хітрай страсці пацалунку,
Хай сэрцу вечна сніцца май
І так, што назаўсёды люблю я.

30 лістапада 1925

Ацэніце:
( 6 ацэнка, сярэдняя 4.5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый