Хто ў раніцу зімовы, калі валіць - Лермантаў


Хто ў раніцу зімовы, калі валіць
Пухнаты снег і чырвоная зара
На стэп сівую з трапятаннем глядзіць,
Слухаў званоў манастыра?
У барацьбе з порывным ветрам гэты звон
Далёка ў небе яны ўвайшлі, -
І падарожнікам ён падабаўся не раз,
Як вестка скону іль неўміручасць голас.

І гэты звон люблю я! - Ён кветка
магільнага кургана, маўзалей,
Які не зменіцца; няма абмежавання па часе,
Ні дробныя няшчасце людзей
Яго не заглушаць; заўсёды адзін,
Высокай вежы змрочны валадар,
Ён абвяшчае свеце ўсё, але ў адзіночку -
Сам чужы ўсяму, зямлі і нябёсаў.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
пакінуць каментар