Ніколі я не ведаў – каранёў Чукоўскі


Ніколі я не ведаў,
што так весела быць старым.
З кожным днём мае думкі
больш светлым і больш светлым.
Каля мілага Пушкіна,
тут на восеньскім Цвярскім,
Я з развітальнай прагнасцю
доўга гляджу на дзяцей.
І, стомленага, старога,
цешыць мяне
Адвечная іх летаніна і валтузня.
Ды да чаго б і жыць нам
На гэтай планеце,
У кругавароце
крывавых стагоддзяў,
Калі б ня яны, ня вось гэтыя
вірлавокія, звонкія дзеці ...

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін