ленінградскім дзецям – каранёў Чукоўскі


Верш для дарослых

Прамчацца над вамі
Гады за гадамі,
І станеце вы дзядкамі.

Цяпер бялявыя вы,
маладыя,
А будзеце лысыя вы
І сівыя.

І нават у маленькай татка
Калі-небудзь будуць внучатки,
І Татка надзене вялікія акуляры
І будзе вязаць сваім унукам пальчаткі,

І нават двухгадоваму Пеці
Будзе калі-небудзь семдзесят гадоў,
І ўсе дзеці, всё дзеці на свеце
Будуць называць яго: дзед.

І да пояса будзе тады
Сівая яго барада.

Так вось, калі станеце вы дзядкамі
З такімі вялікімі акулярамі,
І каб расцерці свае старыя косці,
Пойдзеце куды-небудзь у госці, -
(ну, скажам, возьмеце внучонка Міколка
І яго ветліва на ёлку),
Ці тады ж, - у Дзве тысячы дваццаць
чацвёртым годзе; -
На лавачку сядзеце ў Летнім садзе.
Ці не ў Летнім садзе, а ў якім-небудзь
невялікі сад
У Новай Зеландыі ці ў Амерыцы,
- Усюды, куды б ні заехалі вы, всюду,
ўсюды, аднолькава,
жыхары Прагі, Гаага, Парыжа, Чыкага
і Кракава -
На вас маўкліва пакажуць
ціха, паважна скажуць:
«Ён быў у Ленінградзе ... падчас
аблогі ...
У тыя гады ... вы ведаеце ... у гады
... блакады »

І здымуць прад вамі шапкі.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін