вязень – Пушкін

Сяджу за кратамі ў вязніцы сырой.
Выкармленае ў няволі арол малады.
Мой сумны таварыш, махаючы крылом,
Крывавую ежу клюе пад акном,

дзяўбе, і кідае, і глядзіць у акно,
Як быццам са мною задумаў адно.
Кліча мяне позіркам і крыкам сваім
І вымавіць хоча: “давай, Uletim!

Мы вольныя птушкі; пара, брат, пара!
туды, дзе за хмарай бялее гара,
туды, дзе сінеюць марскія края,
туды, дзе гуляем толькі вецер ... да я!..”

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый