сіні туман. Snegovoe razdolьe…

сіні туман. Snegovoe razdolьe,
Тонкі цытрынавы месячнае святло.
Сэрцу прыемна з тихою болем
Што тое ўспомніць з ранніх гадоў.

Снег ля ганка як пясок зыбучыя.
Вось пры такой жа месяцы без слоў,
Шапку з кошкі на лоб насунуўшы,
Таемна пакінуў я бацькаву дроў.

Зноў вярнуўся я ў край родны.
Хто мяне памятае? хто забыўся?
Сумна стаю я, як вандроўнік гнаны, -
Стары гаспадар сваёй хаты.

Моўчкі я камячылі новую шапку,
Мне не падабаюцца Собаль мех.
Успомніў я дзядулю, успомніў я бабку,
Успомніў могілкавы друзлы снег.

усе супакоіліся, усе там будзем,
Як у гэтым жыцці радей ня радей, -
Вось чаму так тянусь я да людзей,
Вось чаму так люблю людзей.

Вось чаму я ледзь ледзь не заплакаў
І, усміхаючыся, душой згас, -
Гэтую хату на ганку з сабакам
Нібы я бачу ў апошні раз.

24 верасень 1925

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый