ліст дзеду


пакінуў я
Rodimoe дома.
галубок! дзядуля!
Я зноў да цябе пішу.
У вас пад вокнамі
Цяпер завеі сьвішчуць,
І ў дымавой трубе
Працяглы вый і шум,

Як быццам сто чарцей
Залезлі на гарышча.
А ты ўсю ноч не спіш
І дрыгаеш нагой.
І хочацца табе,
Накінуўшы свой пінжак,
пайсці туды,
Пазабіваць усіх качаргой.

наіўнасць мілая
некранутай душы!
Нездарма прадзед
За аўса тры меры
Цябе да Дзьячкоў вадзіў
У закінутай глушы
вучыць: "Годна ёсць»
І з «Ойча» «Сімвал веры».

Добрага каня пасуць.
адборны корм
Яму любові парука.
І, самога сябе
Заклікаў на суд,
Таму жа самым
Ты навучаць стаў ўнука.

Але ўнук вучобы гэтай
не дасягае.
І, да горычы тваёй,
Сышоў у краіну чужую.
па тваім, теперь
Валацуга блукаю я,
Складаючы ў думках
Непатрэбны дурны верш.

ты кажаш,
Што ў цябе скралі,
Што я дурань,
Горад - Cork & слоўца.
Але толькі, дзядуля,
Наўрад ці так, наўрад ці,

дрэнную конь
Злодзей не адвядзе.
дрэнную конь
З двара не згоніць,
але той, хто хоча
Ведаць іншую роўнядзь,
той скажа:
Каб не згніць у затоцы,
краіну родную
трэба пакідаць.

Вось я і кінуў.
Я ў краіне далёкай.
вясна.
Тут ружы больш кулака.
І я тваёй
Судзьбін адзінокай
Прывітанне іх цёплы
шлю здалёку.

цяпер завіруха
На ўсю моц свішча ў Разані.
А ў цябе
Мяне ўбачыць сверб.
А то ты не ведаеш -
ніякія сані
цябе сюды
Калі мяне не давязуць.

Я ведаю -
Ты б прыехаў да руж,
Да цяпла.
Ды толькі вось бяда:
тваё праклён
сіле паравоза
цябе навек
: Не цягне нікуды.

А калі я памру?
Ты чуеш, дзядуля?
памру я?
Ты сядзеш ці не ў вагон,
каб прысутнічаць
На вяселлі пахавання
І праспяваць у апошнюю
Смутак мне «алілуя»?

тады сядай, стары.
Сядай без слёз,
даверся ты
сталёвы кабыле.
брат, што за конь,
Што за конь паравоз!
Ее, напэўна,
У Нямеччыне купілі.

Чыгунны рот яе
Прывык да агню,
І дым над ёй, як грыва,-
чорны, густы і ружанца.
Такую бы грыву
нашаму каню,
То колькі б выйшла
Розных швабры і шчотак!

Я ведаю -
Час нават камень крышыць.
И ты, стары,
Калі небудзь зразумееш,
што, нават лепшую
Упрогся ў сані конь,
У далёкі край
Толькі косткі прывязеш.

Зразумееш і тое,
Што я сышоў нездарма
туды, дзе бег
хутчэй, чым палёт.
В стране, ахопленай завірухай
І пажарам,
дрэнную конь
Злодзей не адвядзе.

снежні 1924
Батумі

Ацэніце:
( 2 ацэнка, сярэдняя 3 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
пакінуць каментар