Жабрак з дзядзінца


Вочы - як пабляклы лапух,
У руках заціснутыя манеты.
Калі то ён быў добры пастух,
Цяпер спявае пра многа лета.
А вунь бабулька з кута,
Што слёзы лье перад абразом,
Яна каханне яго была
І п'яны сок у мяжы зялёнай.
На скрутках гадоў сухі пыл.
Мінуўшчыны няма ў світанку куканьшей.
І толькі абгрызаюць мыліца
У яго руках звініць, як раней.
Яна чужая яму цяпер,
Забыла звонкую жалейку.
І як пойдзе, спяшаючыся, за дзверы,
Падасць у далонь яму капейку.
Ён не паглядзіць ёй у вочы,
Пры сустрэчы вачэй больш балюча стане,
але, пахрысцілі на ладу,
Рабу па імі памяне.

1916

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
пакінуць каментар