Не вярнуся я ў бацькаву хату…

Не вярнуся я ў бацькаву хату,
Вечна вандроўны вандроўнік.
Аб які пайшоў над сажалкай
Хай сумуе Канаплянік.

Хай няроўныя лугі
Пра мяне спяваюць крапівой, -
Пырскае поўначчу дуга,
званочак гаваркі.

Высока стаіць месяц,
Нават шапкі не докинуть.
Песні тайна не дадзена,
Дзе ёй жыць і дзе погинуть.

Але на схіле нашых гадоў
У бацькаву хату вядуць дарогі.
Павязуць глухія дрогі
Polutrup, палова шкілета.

Бо нездарма з даўніх часоў
Прымаўка ёсць у народзе:
Нават сабака ў гаспадарскі двор
Канаюць заўсёды прыходзіць.

Вярнуся я ў бацькаву хату -
Жыў і ня жыў бедны вандроўнік ...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

У сіні вечар над сажалкай
заплакаўся Канаплянік.

1925

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый