Мы цяпер сыходзім патроху…

Мы цяпер сыходзім патроху
У тую краіну, дзе цішыня і спакой.
Можа быць, і хутка мне ў дарогу
Тленныя пажыткі збіраць.

Мілыя бярозавыя гушчары!
ты, зямля! І вы, раўнін пяскі!
Перад гэтым процьмай якія сыходзяць
Я не ў сілах схаваць маёй тугі.

Занадта я любіў на гэтым свеце
усе, што душу апранае ў плоць.
свет асіны, што, Ренд банальнай,
Загледзелася ў ружовую водзь.

Шмат думак я ў цішыні прадумаў,
Шмат песень пра сябе склаў,
І на гэтай на зямлі панурай
шчаслівы тым, што я дыхаў і жыў.

шчаслівы тым, што цалаваў я жанчын,
камячыў кветкі, валяўся на траве
І звяр'ё, як братоў нашых меншых,
Ніколі не біў па галаве.

ведаю я, што не квітнеюць там гушчары,
Ня звініць Лябяжы шыяй жыта.
Таму перад процьмай якія сыходзяць
Я заўсёды адчуваю дрыжыкі.

ведаю я, што ў той краіне не будзе
гэтых ніў, златящихся ў імгле.
Таму і дарогі мне людзі,
Што жывуць са мною на зямлі.

1924

Ацэніце:
( 3 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый