лісце падаюць, лісце падаюць…

лісце падаюць, лісце падаюць.
стогне вецер,
Протяжен і глухі.
Хто ж сэрца парадуе?
Хто яго супакоіць, мой сябар?

З ўсыпанай стагоддзямі
Я гляджу і гляджу на поўню.
Вось зноў пеўні кукарекнули
У обосененную цішыню.

раніца перад. сіняе. ранняе.
І лятучых зорак благадаць.
Загадаць бы якое жаданьне,
Да не знаю, чаго пажадаць.

Што жадаць пад жыццёвых ношкаю,
Праклінаючы надзел свой і дом?
Я хацеў бы зараз добрую
Бачыць дзяўчыну пад акном.

Каб з вачыма яна васільковымі
Толькі мне -
Не каму небудзь -
І словамі і пачуццямі новымі
Супакоіла сэрца і грудзі.

Каб пад гэтаю белаю лунностью,
Прымаючы шчаслівы надзел,
Я над песняй не раставаў, ня млеў
І з чужой вясёлай юнацкасцю
Пра сваю ніколі не шкадаваў.

Аўгусту 1925

Ацэніце:
( 2 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый