Клён ты мой апалы, клён zaledenelыy

Клён ты мой апалы, клён zaledenelыy,
Што стаіш нагнуўшыся пад завеяй белай?

Або што ўбачыў? Або што пачуў?
Нібы за вёску пагуляць ты выйшаў.

І, як п'яны вартаўнік, выйшаўшы на дарогу,
Патануў у гурбе, прымарозіць нагу.

брат, і сам я сягоння чтой то стаў няўстойлівы,
Не дайду да хаты з сяброўскай папойкі.

Там яна сустрэў вярбу, там сасну прыкмеціў,
Спяваў ім песні пад мяцеліца пра лета.

Сам сабе здаваўся я такім жа клёнам,
Толькі не апала, а на ўсю моц зялёным.

І, згубіўшы сціпласць, адурэлыя ў дошку,
Як жонку чужую, абдымаў бярозку.

28 лістапада 1925

Ацэніце:
( 33 ацэнка, сярэдняя 4.48 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый