Грубым даецца радасць, пяшчотным даецца смутак…

Грубым даецца радасць,
Пяшчотным даецца смутак.
Мне нічога не трэба,
Мне нікога не шкада.

Шкада мне сябе крыху,
Шкада бяздомных сабак.
Гэтая прамая дарога
Мяне прывяла ў кабак.

Што ж вы лаецеся, д'яблы?
Ці я ня сын краіны?
Кожны з нас закладваў
За чарку свае штаны.

Мутна гляджу на вокны,
У сэрцы туга і спёка.
коціцца, ў сонца измокнув,
Вуліца перада мной.

А на вуліцы хлопчык смаркаты.
Паветра падсмажыць і сухі.
Хлопчык такі шчаслівы
І калупае ў носе.

калупацца, калупацца, мой мілы,
Сунь туды палец ўвесь,
Толькі вось з эфтой сілай
У душу сваю не лезь.

Я ўжо гатовы ... Я нясмелы ...
Глянь на бутэлек раць!
Я збіраю коркі -
Душу маю затыкаць.

1923

Ацэніце:
( 8 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый