Дожджык мокрымі венікамі чысціць…

Дожджык мокрымі венікамі чысціць
Ивняковый памёт па лугах.
плюйся, вецер, абярэмкамі лісця,
Я такі ж, як ты, хуліган.

Я кахаю, калі сінія гушчары,
Як з цяжкай хадой валы,
Zhivotami, лістотай хрыплівы,
Па каленках брудзяць ствалы.

вось яно, мой статак рудае!
Хто ж апець яго лепш мог?
бачу, бачу, як змярканне ліжуць
Сляды чалавечых ног.

тады бачыш, як клён без аглядкі
Выходзіць да шкла балот
І клененочек маленькі матцы
Драўлянае вымя смокча.

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Сяргей Ясенін
Дадаць каментарый