перавесці на:

У празрыстым холадзе заголубели долы,
Выразны стук падкаваных капытоў,
Трава пабляклая ў расстеленную падлогі
Збірае медзь з обветренных ракіт.

З пустых лагчын паўзе дугою худой
сыры туман, кучарава зьвіўшыся ў мох,
І сёння, звесіўшыся над рэчкай, палошчаце
Вадою белай пальцы сініх ног.

*

Восеньскім холадам расквечаны надзеі,
Брыдзе мой конь, як ціхая лёс,
І ловіць край махаць адзення
Яго ледзь мокрая буланая губа.

У дарогу далёкую, ня да бітвы, ня да спакою,
Цягнуць мяне нябачныя сляды,
згасне дзень, мільгануўшы пятай Злата,
І ў кораб гадоў ўлягуцца працы.

*

Сыпкіх іржой чырванеюць па дарозе
Пагоркі лысасці і слегшийся пясок,
І скача змрок у галочьей трывозе,
Сагнуўшы месяц у пастушыны ражок.

Малочны дым пампуе ветрам вёскі,
Але ветру няма, ёсць толькі лёгкі звон.
І дрэмле Русь у тузе сваёй вясёлай,
Ўчапілася рукі ў жоўты крутосклон.

*

вабіць начлег, недалёка да хаты,
Кропам млявым пахне агарод.
На градкі шэрыя капусты волноватой
Ражок месяца па кроплі алей лье.

Тянусь да цяпла, ўдыхаю мяккасць хлеба
І з хруптом думках кусаю агуркі,
За роўнай роўняддзю вздрогнувшее неба
Выводзіць воблака са стойла за аброць.

*

начлег, начлег, мне здаўна знаёмая
Твая спадарожная разымчивость ў крыві,
гаспадыня спіць, а свежая салома
Прымятага ляжкамі вдовеющей любові.

ужо світае, фарбай прусачынай
Абведзеная бажніца па куце,
Але дробны дождж сваёй малітвай ранняй
Яшчэ стукае па цьмяныя вокны.

*

Ізноў перада мною блакітнае поле,
Пампуюць лужыны сонца рдяный аблічча.
Іншыя ў сэрцы радасці і болю,
І новы гоман ліпне на мову.

Вадою зыбкай стыне сінь ць поглядах,
Брыдзе мой конь, адкінуўшы цуглі,
І жменяй смуглую сцягі апошні куча
Кідае вецер ўслед з падола.

1916

Самыя папулярныя вершы Ясеніна:


Усе вершы Сяргея Ясеніна

пакінуць каментар