перавесці на:

гнеў Ільін, ці так таму ад Бога быць пакладзена для опамятования людзям і розуму, вялікая была засуха і згарэла жыта і аўсы.

хто багацей, вазілі ваду і палівалі, і ў тых на ніве яшчэ сёе-тое ацалела, а ў беднякоў нічога - чыста поле.

Сядзяць мужыкі на кулишках, аб сваёй бядзе; гавораць.

А ішоў з поля дзядок-вандроўнік. прыпыніўся.

- Што гэта вы, добрыя людзі, прыгнулася?

- А бачыў, чай, на палях-небудзь што деется! Няма адкуль нам і дапамогі чакаць.

паглядзеў дзядок, галавой паківаў: пашкадаваў, відаць.

- А давайце, детушки, мне жыта жменьку! - сказаў стары.

А тыя і не ведаюць, навошта яму жыта? Ужо не паджартаваць Ці задумаў над імі стары: народ-то сягоння ўсялякі і над чужой бядой пасмяяцца радасць сабе знойдзе.

А іншыя кажуць:

- Прынясіце жыта, можа, для чытання якой зробіць.

І пагадзіліся. клікнулі рабят. Поўнае лукошко прынеслі.

Узяў сабе дзядок жыта жменьку.

- Правядзіце, - кажа, - мяне да ўсякай хаце, мне паглядзець трэба.

пайшлі, павялі старога.

І ні адну хату не абышоў стары - і ўсюды на загнеткі у запечча па збожжы клаў. А да ночы сышоў. Хапіліся пакарміць старога, а яго ўжо няма нідзе.

Так і ляглі спаць.

Так і прайшла ноч.

А калі на раніцу прачнуліся - і прачнулася з імі горкая дума, - што за цуды! - вачам не вераць: жыта ва ўсе вусця выспела і ў кожным доме, дзе паклаў стары зярнятка, колас з трубы выглядае, і на сінагогі лампадкі гараць перад Міколам, а на поле паглядзіш, залюбуешся, - колас да коласу.

Бог памілаваў - ўрадзіла хлеб. І ўмалот быў, не памятаю: па паўтысячы мер ўсякі набіў. Паміналі вандроўніка-дзядка, Міколу літасцівага.

Самыя папулярныя вершы Ясеніна:


Усе вершы Сяргея Ясеніна

пакінуць каментар