перавесці на:

Ішоў мужык конь прадаваць і хваліўся:

- Каго хошь обдую, і Maven, і простага, і святога, каго хошь!

І толькі гэта сказаў ён, а яму дзядок насустрач.

- Прадай коніка-то!

Паглядзеў на яго Кузьма, так, стары не з Годзя і размаўляць-то з такім - час губляць.

- Купіць.

- А колькі?

- Сто рублёў.

- Ды што-ты, крыжа на табе ці што няма? Конь-то твой быў конь, у saezzhen, дзесяткі не варта.

- Ну, і правальвай, - агрызнуўся Кузьма, - ня па табе цана, не для цябе і конь! - і пайшоў.

І дзядок пайшоў, нічога не сказаў, ды спыніўся, нешта падумаў і ўжо даганяе.

- Дайце!

А той маўчыць.

- Дайце, хоць колькі, - просіць стары, ня адстае.

І вось-вось рушыць яго Кузьма: надакучыла.

- Ну, добра, калі ўжо так трэба, чытаць тое, што! - сказаў стары і высыпаў яму на далонь чырвонцы, а сам сеў на каня і бывай.

У Кузьмы у вачах памутнела - чырвонцы!

І хацеў ён іх у кішэнь схаваць, а ніяк і не можа з далоні ссыпаць: пагадзіўся Пальм, ня отлипают. біўся, біўся, - а нічым не аддзярэш, і паліць.

Ад болю закруціўся Кузьма і ўжо ледзь да дому дабраўся.

І хаты месца сабе не знаходзіць - паляць чырвонцы. змарнаваўся ўвесь. ужо каецца, ды нічога не дапамагае: паляць чырвонцы, як вуголле каленое.

І вось зусім знясілеў і заснуў.

І прысніўся яму сон.

«Go, - кажа, - той дарогай, па якой ішоў прадаваць конь, сустрэнеш таго старога, покупай назад конь. Колькі ні спытае стары, давай ».

ачуўся Кузьма. Ледзь святло выйшаў на дарогу, - на свет яму падняць вочы цяжка, і паліць.

А стары-то і едзе.

Пакланіўся ён старому.

- Прадай, дедушка, конь-то!

глядзіць стары, не прызнае.

- Лошадка-то прадай, дедушка, маю! - ледзь словы вымаўляе няшчасны.

- Дзесяць рублёў, - сказаў стары.

- прачытаць сотні.

- Навошта сто? дзесяць, - і паехаў.

Кузьма стаіць на дарозе, у пару ваўком завыць.

Старому-то, відаць, шкада стала, і вярнуўся.

- Ну, давай ужо сто.

узрадаваўся Кузьма, і ў тую ж хвіліну отлипли чырвонцы, так і зазвінелі, каленые, аб халодны камень. нагнуўся, сабраў у жменю, зірк, а перад ім дзядок-то, як поп у рызах.

- Бацюхна, Нікола Ugodnik!

А стары варта, і так глядзіць: броватый такой, і ціха.

- Просты, родненькі!

- Ну, ідзі з Богам, ды не падманвай! - сказаў стары і як не было.

І чырвонцы зніклі, толькі конь адна.

Самыя папулярныя вершы Ясеніна:


Усе вершы Сяргея Ясеніна

пакінуць каментар