перавесці на:

Частка першая

РАЗДЗЕЛ ПЕРШЫ

Па вакенцамі кочкового балоты слізгалі ваўкі. Буры важак пацягнуў носам і пстрыкнуў зубамі. Прымоўклай чарада почуяла здабычу.

Слабы выццё і ціхі панихидный перагукваючыся разбудзіў прикурнувшего ў дупле хвоі дзятла.

З чапыги з пырханнем вынырнулі два зайца і, узрываючы снег, пабеглі да межам.

Па каленкоравай дарозе рыпеў абоз; пад аброці трапяталіся вехіра, і коні, кінуў жуйку, напрянули вушы.

З сеткаватых кустоў злавесна бліснулі агеньчыкі і, стаіўшыся, патухлі.

- Ваўкі, - хістанулася высокі цень у подлунье.

- Так, - з шумам кашлянула туліўся галасы. У ціхім шуме ігліцы чуўся Марочна ушук ледзянога заслона…

Ваньчок на вартоўні спяваў песні. Ён сватаў ў Піліпа сястру Лимпиаду і, падвыпіўшы, выхваляўся сваёй мошной.

На пілаванні стале у гранёнай графіні шыпела сівуха. Філіп, опоражнивая шклянку, prislonâl да носа і хлеб, панюхаўшы, піў парослыя, як мшаниной, скулы. На ганку забрахаў сабака, і па слізкім катнику зарыпелі палазы.

— Кабы не лес крали, - ухапіўся за вісела на сцяне стрэльба Філіп і, стукнуўшы дзвярыма, насунуў ласінах шапку.

У запацелыя шчокі павеяла ветрам.

Забрякавшая клямка слізганула па дзвярах і з инистым віскам стукнула аб пробай.

- Хто едзе? - працадзіў яго ахрыплы голас.

- Аўсяннікаў, - коратка адказалі за вазамі.

- Да-да!

Да кружевеющему ганка падбягаючы барадаты стары і, замахав кнутовищем, паказаў на дарогу.

- У чапыжнике, - глуха крэкнуў ён, даганяючы Сівага каня.

Філіп выйшаў на дарогу і ўпаў вухам на пакутную порошни. У вуху, як воўну, утыкалася пуховитый налёт.

- Ідуць, - позвенел ён стрэльбай па выбоіне і, ня зачыніўшы ганка, убег у хату.

Ваньчок драмаў над пустым шклянкай. На падлогу капал агурочны сок і зліваўся з жылкай разлітага з махотки малака.

Самыя папулярныя вершы Ясеніна:


Усе вершы Сяргея Ясеніна

пакінуць каментар